Dit was mijn vierde deelname aan de Ironman Hawaii. Na mijn stressfactuur in het voorjaar, was het moeilijk om de opgelopen trainingsachterstand weg te werken. Ik eindigde 2de in de Marc Herremans Classic en 3de in de Ironman van Lake Placid, maar toch was ik niet tevreden over deze resultaten, omdat ik telkens moest opzien tegen een terugval op het einde van zowel de loop als de fietsnummers. Vanaf augustus zat ik dan wel terug helemaal op schema en kon ik voluit trainen.  Mijn sportieve voorbereiding voor Hawaii verliep eigenlijk voortreffelijk met stages in Font Remeu, een goede test in de halve Ironman van Monaco (die ik zonder mechanische pech zou gewonnen hebben), een finale stage in Lanzarote en dan de ultieme trainingen in Kona zelf. Zoals je al kon lezen op mijn blog uit Hawaii waren er, in de weken voor de wedstijd, spijtig genoeg wel een paar extra-sportieve beslommeringen in Hawaii ( de Marc Saenen story, een aardbeving, een auto-ongevalletje...). Deze moeilijkheden hebben me echter niet uit mijn concentratie kunnen brengen. Mijn doelstelling voor de wedstrijd was om het podium te halen, niettegenstaande de zware concurrentie van ondermeer Stadler, Al-Sultan, Mc Cormack, Brown en misschien ook wel Marino Vanhoenacker. Wat betreft taktiek, wilde ik zo dicht mogelijk bij de eersten uit het water komen, dan  in het fietsen, voorzichtig starten en eerder trachten om de volle 180 km aan hetzelfde tempo af te haspelen en finaal een marathon lopen onder de 2uur50min. De weersvoorspelling, bij het begin van de wedstrijd, was niet echt wat ik had gewild: weinig wind tijdens het fietsen en ook geen al te warme temperaturen, dus niet echt in mijn voordeel.

Om 6.45 zijn we er met de Pro-atleten aan begonnen. Het zwemmen ging voor mijn doen uitstekend. Ik moest wel alles geven wat ik kon, maar daardoor kon ik achteraan in een zeer grote groep blijven meegaan. Als gevolg van een sterke stroming viel de groep niet uiteen tot op een 500tal meter voor het einde. Toen moest iemand voor mij een gat laten en ik was zelf niet in staat om nog te versnellen en dat gat toe te zwemmen. Uiteindelijk kwam ik uit het fietsenpark in 40ste positie op anderhalve minuut van leider Luc Van Lierde en op ongeveer een halve minuut van Marino. Achteraf bleek dat alle grote namen, inclusief Norman Stadler, toch nog voor mij uit het water waren gekomen. Toch ben ik heel tevreden over mijn zwembeurt. Normaal gezien kom ik 3 a 4 minuten na de eersten uit het water, dus was mijn zwemmen dit jaar voortreffelijk. Hetzelfde kan niet gezegd worden van mijn fietsen. Ik weet nog altijd niet waarom, maar in het eerste uur ging dat van geen kanten. Daardoor miste ik het groepje dat zich in de eerste 20km vormde achter superbiker Norman Stadler en dat bestond uit ondermeer Brown, Mc Cormack, Bell, Marino, Al-Sultan, Llanos, Evans en Chris Lieto. Na 60km kon ik dan terug aansluiten bij de groep van Ikzelf verzeilde in een tweede groep met o.a. Luc Van Lierde en Hellriegel, waar ik al snel opnieuw van weg ging en mijn weg naar voor alleen verder zette. Bij het keerpunt in Hawi, was mijn achterstand op Stadler al opgelopen tot 9 minuten. Het eerste groepje reed toen ongeveer 3 minuten voor mij uit. De eerste 25 kilometer na Hawi gaan bergaf en zijn gewoonlijk van de moeilijkste. Omdat ik helemaal  alleen zat en ik niet dezelfde snelheid kan ontwikkelen als een groep verloor ik nog een minuut meer op de eerste groep en 3 minuten op Stadler.  Hoewel het voor mij moeilijk ging, heb ik nooit de moed opgegeven. Ik weet uit ondervinding dat je in een Ironman altijd moet blijven doorbijten, zeker als het iets minder gaat. En zie, plots voelde ik mij beter. De laatste 60 km heb ik, zoals al de anderen, wel nog veel tijd verloren op Stadler, maar niet meer op grote namen uit het achtervolgende groepje.

Bij de start van de afsluitende marathon zat ik in 10de positie op ongeveer 16 minuten van Stadler, op zeven minuten van Chris Lieto en op ongeveer 4min30 van Al-Faris, Brown, Mc Cormack, Llanos, Bell, Marino en Tom Evans. Ik voelde mij nog goed en begon, zoals gepland te lopen aan 6min02 per mijl (3min40 per km). Na 10 mijl kwam dan de gevreesde bergop op Palani Road. Bij mijn vorige deelnames heb ik altijd getracht om ook hier mijn ritme aan te houden. Dat zorgde er telkens voor dat ik achteraf te moe was om er nog een lap op te geven. Deze keer wilde ik het anders aanpakken. Ik liep losjes naar boven, zonder naar mijn tempo te kijken, en hervatte pas in mijn ‘normale’ ritme eens boven aangekomen op de Queen K highway. Zoals verwacht ging het dit jaar veel beter. Op de lange rechte baan naar het Energy Lab, zag ik mijzelf naderen op de mannen uit het groepje. De eerste die ik passeerde was Chris Lieto. Bij het binnenlopen van het Lab liep ik in 8ste positie (Tom Evans was uit de wedstijd verdwenen). In het energy lab loop je eerst 2 km naar een keerpunt en dan exact dezelfde weg terug naar de highway. Je komt er dus sowieso al je voorgangers tegen en dat geeft de mogelijkheid om te zien hoe groot je achterstand is en hoe ‘goed’ of ‘slecht’ ze eruit zien. Ik zag dus zeer snel dat buiten Stadler, Mc Cormack en Al-Sultan, alle anderen nog te pakken waren. Eens je uit het Lab terug op de Queen K aankomt, zijn er nog exact 10 km te lopen. In mijn vorige deelnames moest ik toen mijn verstand op nul zetten en was mijn enige resterende doelstelling om zonder kleerscheuren de aankomst te halen. Dit jaar bleef het echter goed gaan. Ik was nog altijd in staat om een goed ritme (6’20” per mijl) aan te houden en dus ben ik erin geslaagd om achtereenvolgens Marino, Brown, Bell en Llanos voorbij te steken. Vooral die laatste bleek een harde noot om te kraken. Hij was moeilijk om in te halen en bleef ook nog zeer lang aanklampen. Uiteindelijk moest hij me toch laten gaan. Ik zag nu in de verte nog wel Al-Sultan, maar die had te veel voorsprong om hem nog te kunnen bijhalen. Uiteindelijk werd ik dus, net als vorig jaar, 4de met een marathontijd van 2h48 minuten en een paar seconden. Zoals te zien op de TV beelden heb ik dit jaar tenvolle genoten van de aankomst, waar Sofie en dochtertje Tille me stonden op te wachten.

Ik wilde eindigen op het podium en ben uiteindelijk maar 4de geworden. Toch ben ik wel tevreden over mijn wedstrijd. Ik ben voor de vierde opeenvolgende keer in de top-5 geeindigd! Mijn zwemmen en mijn lopen waren beter dan ooit, alleen in het eerste uur van het fietsen is er iets verkeerd gegaan. Dit jaar heb ik voor de eerste keer gefietst met mijn SRM, zodat alle gegevens over snelheid, hartslag, cadans en wattage tijdens de wedstrijd werden opgeslagen. Dat moet Pieter Timmermans de mogelijkheid bieden om eventueel te achterhalen waarom het niet zo goed ging bij de aanvang van het fietsgedeelte.

Normaal is Hawaii de afsluitingswedstrijd van het seizoen. Dit jaar doe ik op 19 November nog mee aan het ITU wereldkampioenschap lange afstand in Australie. Op woensdag 25 October vertrek ik samen met Marino Vanhoenacker en Stijn Demeulemeester vanuit Hawaii naar Australie. Daar volgt eerst een trainingskamp en dan ... de wedstrijd. Nu maar afwachten of ik mijn uitstekende konditie zo lang kan vasthouden.
 

Foto's van Hawaii >>>>>>