Hallo iedereen,

We zijn nu al Maandag 23 april, acht dagen na mijn eerste Ironman overwinning.  Het wordt tijd voor een verslagje. 

Woensdsag 4 april ben ik reeds vertrokken naar Arizona.  Dit om het tijdsverschil van 9 uur met Belgie zo goed mogelijk te verteren.  Eenmaal geland in Phoenix stond Ann Dreier (m’n homestay) me al op te wachten.  Sofie had Ann leren kennen aan de finish in Hawaii.  Ann had Faris Al-Sultan te gast in haar huis tijdens de eerste editie van Ironman Arizona in 2005.  Ze waren goede vrienden geworden en Ann was gaan supporteren voor Faris tijdens de Ironman van Hawaii.  En ze stond dus samen met Sofie aan de finish op Alii Drive.  Ook na de Ironman van 2006 was Sofie Ann tegen gekomen op een feestje van Triathlete Magazine.  Toen vertelde ze aan Sofie dat als ik ooit mee zou willen doen in Arizona zij voor mijn verblijf zou zorgen. En dat er goeie vibes in haar huis zijn aangezien Faris in 2005 in Arizona de eerste Ironman uit zijn carriere gewonnen had.  Om dan later op het jaar Ironman Hawaii op zijn palmares te schrijven!
Ze kwam me halen in haar knalgele Hummer3.  Ze had de auto net een dag.  Ze had hem via e-bay gekocht van een kerel in New York!  Samen zijn we dan mijn auto voor de week gaan huren.  Een witte Dodge Nitro.  Iets minder als een Hummer maar toch ook nog ne fermen bak.

Met Pieter had ik afgesproken om toch nog een klein trainingsblokje te doen van drie dagen omdat ik anders mijn goed gevoel en ritme zou kwijt zijn tegen de wedstrijd.  Dus Zaterdag, Zondag en Maandag zou er nog redelijk pittig getraind worden.  Dat gaf mij ook Donderdag en Vrijdag de tijd om wat te rusten en de omgeving te verkennen.  Donderdag ben ik samen met Ann gaan zwemmen in de Life Time Fitness (hoodsponsor van de best betalende triathlon in de wereld).  Amaaai wat voor ne Fitness was me dat.  Nog nooit gezien.  Zo immens groot.
Zondag na mijn fietstraining en looptraining ben ik Claude Van Den Hurk mijn coach gaan afhalen op de luchthaven.  Claude is meegekomen om mij de week voor de wedstrijd bij te staan.  En vooral om me te steunen tijdens de wedstrijd met aanmoedigingen en met tijdsverschillen en dergelijke.  Het is toch leuk om iemand langs de kant te hebben tijdens een Ironman voor wat steun.  Ik heb hem alleszins goed kunnen gebruiken de 15de. 

Maandag ben ik dan samen met Claude het fietsparcours in Tempe gaan verkennen.  Het zag er prima uit.  Stijn Demeulemeester (6de in Ironman Arizona 2006) had me al verteld dat het parcours me wel zou lliggen.  Het fietsparcours bestaat uit 3 rondes.  Telkens 30km op en 30km terug.  Het is bijna volledig vlak en zonder wind is dit een razendsnel parcours.
Dinsdag en Woensdag heb ik buiten twee hele lichte trainingen niet veel gedaan.  Veel gerust en proberen te ontspannen. Nog niet te veel aan de wedstrijd denken.  Het kwam goed uit dat Ann Dreier en haar vriend Scott zo een toffe mensen zijn want heel de tijd dat we bij hen verbleven hebben we niets anders gedaan dan gelachen en onnozel gedaan. Voor mij ideaal, want soms ben ik misschien iets te gespannen voor een wedstrijd!
Donderdag nog een fietstraining van 60km in de voormiddag en dan in de namiddag ben ik me dan gaan inschrijven. Voor de rest ook nog veel proberen te rusten.
De dag nadien was het dan persconferentie.  Tim Deboom (winner Ironman Hawaii 2001 &2002) en Michael Lovato (winnaar Ironman Arizona 2005), mijn twee grootste concurrenten voor Zondag, waren er ook.  Lovato zag er heel ontspannen uit.  Deboom daarentegen zag er heel moe en futloos uit.  2 dagen later zou ik ondervinden dat dit een verkeerde indruk was van mij.
Nadien was er zoals gewoonlijk een pro-meeting.  De stayerafstand was veranderd. Opnieuw 10m van voorwiel tot voorwiel.  In de praktijk komt dit neer op dat je 8m moet laten tussen het achterwiel van je voorligger en je eigen voorwiel.
Zaterdag is altijd een rotte dag voor mij. Ik ben dan al zo gefocust dat ik eigenlijk niet kan wachten op het startschot.  Als Claude en ik terugkwamen van Tempe (fiets gaan afgeven) zijn we nog even gestopt bij de Safeway voor pasta voor ‘s avonds.  In de rij van de pasta kwamen we Deboom tegen.  Meestal koop ik de dag voor de wedstrijd ook altijd al wat eten voor na de wedstrijd. Er is niks zo erg als de avond na de wedstrijd thuis te komen en niks lekker te eten vinden. Dus ik naar de rayon van de chips. Deboom stond ook ne grote zak chips uit te kiezen.  Daarna ijscreem gaan zoeken.  Wie stond er ook in de vriezer te neuzen? Deboom natuurlijk.  Ik was toch gerustgesteld dat ik niet de enige atleet was die al aan al die veboden lekkernijen aan het denken was.

Zondag 15 april.  Eindelijk!
Eindelijk was de dag aangebroken waar ik al maanden naartoe aan het werken was. Vorig jaar na Ironman Hawaii had ik al tegen Pieter gezegd dat ik in 2007 koste wat kost een Ironman wou winnen. Vandaag moest het dus gebeuren.
Om 3u45 ben ik opgestaan om zoals gewoonlijk 12 witte boterhammen met aardbeienconfituur op te eten. Vanaf de achtste boterham werd het wat duwen maar ze moetsen er allemaal in.
Dan heb ik de rest van mijn material genomen en ben ik met Claude naar de start gereden. Daar aangekomen heb ik mijn fiets verder in orde gezet, nog eens naar de WC gegaan, een beetje losgelopen en dan was het tijd om de wetsuit aan te trekken. Nog een laatste keer naar Sofie gebeld en ik was er klaar voor!
Om 6u30 mochten we in het water. Zo konden we nog 15 min opwarmen. 5 minuten voor de start heb ik mijn postitie ingenomen aan de startlijn; rechts van Tim Deboom, hij zwemt sneller, dus moest ik zolang mogelijk proberen mee te gaan.  Na het gebruikelijke gewring bleef iedereen mooi achter de startlijn ( nieuwe regel: wie voorbij de startlijn kwam kreeg 30 seconden straftijd)
Eenmaal vertrokken had ik direct het goede ritme te pakken. Het parcours was een grote rechthoek: gewoon heen en terug. In het heengaan was het zwaarder dan het terugkomen. De groep dan zwom een aangenamer tempo. Bij mij zaten Michael Lovato en Swen Sundberg. Hier wou ik voor de start bij zijn., rustig meeschuiven dus: kon ik krachten sparen voor wat nog zou komen.

 Na een voor mijn doen vlotte wissel, sprong ik op mijn fiets samen met Lovato, Leder en Sundberg. Lovato en Leder liet ik vrijwel onmiddellijk achter. Swen Sunberg heeft het eerste deel van het fietsen op 10m gevolgd. Lewis Elliot zag ik in de verte langzaam van me weg rijden. Hier maakte ik me echter niet druk om: het was nog maar zijn tweede Ironman en gelet op zijn tijden van vorig jaar, rekende ik erop dat hij iets te enthousiast ging vertrekken. (Ik heb die fout ook al vaak gemaakt: in het begin van een Ironman voel je je nog zo fris dat je je gemakkelijk opblaast)
Deboom en Rhodes lagen 3 en 4 minuten voor, na het zwemmen. Na de eerste ronde was het verschil terug gelopen tot 1min30 op Deboom. Rhodes was blijkbaar niet in zijn dagje want hem passeerde ik al na 40 km. Na 70km keek ik nog eens achterom en was Swen Sundberg verdwenen. Ik weet niet waarom, misschien lek of het tempo te hoog maar hij was ineens weg. (ik hoop op de tweede mogelijkheid natuurlijk!)
Het eerste deel van de tweede ronde ging het super. Op 25km maakte ik de kloof van 1.30min toe op Deboom en Niedrig. Als ik ze bijna te pakken had herinnerde ik me wat Thomas Hellriegel me in Lanzarote verteld heeft, toen we over Hawaii 2006 aan het praten waren. Hellriegel en ik waren toen samen een groep voorbij gereden maar terwijl Thomas er direct over ging heb ik eerst even uitgerust in die groep. Daarna heb ik veel moeite moeten doen om hen kwijt te geraken. Hellriegel zei me dat je een groep altijd snel voorbij moest steken dan hebben ze de moed niet om met je mee te gaan en ben je er direct vanaf. Dit ging ik dus eens testen! Ik ben zonder op of om te kijken voorbij Deboom en Niedrig gereden, het tempo ging met een ruk omhoog. Pas na 90km hen ik de eerste maal terug omgekeken, sneller omkijken zou een teken van zwakte geweest zijn. Aan het keerpunt zag ik dat er al een kleine kloof was. Voor mij was dit nu een nieuw gevoel: voor de eerste maal in mijn leven reed ik op kop in een Ironman! Nu kwam het erop aan vol te houden!
In het tweede deel van het fietsen kwam de wind enorm opzetten. Ik zag veel age groupers met problemen om recht te blijven op hun fiets. De wind deed me vaak denken aan Hawaii. Mijn voorsprong bleef rond de twee minuten hangen. Het laatste deel van het fietsen kreeg ik het zwaar met die wind pal op kop! Misschien was ik toch iets te enthousiast voorbij Deboom gereden. Waar bleef die wisselzone?

Na een vlotte wissel had ik juist geen twee minuten voor op Tim. Ik voelde me fris en was klaar voor 42km. Ik ben snel gestart omdat ik niet wou dat Deboom dichter kwam en hierdoor zelfvertrouwen kreeg. Het verschil werd mijl per mijl groter. Niet veel maar wel altijd groter. De eerste twee ronden gingen heel vlot maar bij het begin van de derde ronde merkte ik dat ik mijn derde flesje met energie dat in mijn Fuel Belt hing, kwijt was. Er zat dus niets anders op dan elke bevoorrading een zakje Powerbar gel te nemen. Dit was een smaak die me niet zo lag. Het lopen begon mijl per mijl stroever te gaan. Dit was natuurlijk niet alelen te wijten aan  het verliezen van mijn energie, ik begon ook serieus de inspanning van de voorbije zeven uur te voelen. Halfweg de laatste ronde lag er een pittige helling met wind op kop. Ik had het gevoel dat ik ter plaatse aan het lopen was. Gelukkig stond Claude daar net. Hij riep: ‘Herpakt u gast! De rest zit ook dood!’ Het mooeilijkste deel van het lopen was achter de rug en het ging terug iets vlotter. Een paar mijl verder stond Peter Reid te supporteren. Hij riep: ‘ This is your day, Rutger!’ Hij had al de hele dag voor me geroepen maar als een van je grootste idolen dit roept dan durf je de wedstrijd niet meer uit handen te geven.
De laatste maal over de brug ging ik echt niet meer vooruit. Gelukkig lag de finish maar 400m verder!
De laatste 250m waren super! Veel volk en iedereen die uit zijn dak ging. Ook de supporters van Anne, mijn homestay, hadden speciaal affiches gemaakt met : Rutger Beke runs and bikes for twinkies!’. Zij waren dol enthousiast toen ik langsliep.
Aan de finish valt alle vermoeidheid even weg, dus heb ik toch even genoten maar na een kwartier komt dat gevoel van vermoeidhied drie maal zo hard terug en moest ik dringend even gaan liggen.

Daar besefte ik pas echt:

“Mijn eerste Ironman overwinning is binnen, eindelijk!”